یه روزی زیر گنبد نیلی

                   توی گلدون تنهای تنها 

                               خالی بود جای گل توی قلبش

                                           خونه داشت توسینه ش غم دنیا

 حالا غصه و غم دیگه رفته

                     باز اومده عطر بهارون

                                  چونکه غنچه پاکی نشسته

                                                میـــون دل تنـهای گــلدون

                          "گــــل من گـــل من

                        تویی جلوه پاک بهارون

                         گــــل من گــــل من

  منم گلدون تو گل ِ گلدون

                  گل مـــــــــن تو قلبم

                          شده غنچه عشق تو مهمون

                                                     گل من"

 نکنه زیر چیک چیک بارون

                 توی رقص نسیم و درختا 

                                  با تــرانه شـــاد قنــاری!

                                                دل تو بشه تنگ واسه دشتا

مث تو واسه این دل خسته ام

                   دیگه مونسی پیدا نمی شه

                                    بگو می مونه گل پیش گلدون

                                                    بگو مال منی تو همیشه

 وقتی غنچه عشق تو وا شد

                   تو سینه م گل ناز تو جا شد

                                   ریشه کردی تو این دل تنها

                                                عشق تو با دلم آشنا شد.....

معصوم جان درباره مرگ هم می نویسم اما فعلاً بذاربا زندگی حال کنیم، بعد!